16 Kasım 2026 Pazartesi Ankara 10°C Parçalı bulutlu
SON DAKİKA
Hüseyin Akın Hüseyin Akınİmtiyaz SahibiTüm yazıları ›
KÖŞE YAZISI

Empati Yapsak mı, Yapmasak mı?

2 dk okuma

Giriş
Bazen bir insanın gözlerine baktığımızda, kelimelere hiç ihtiyaç duymadan onun
acısını hissedebiliriz. Bazen bir çocuğun sessiz kalışında, bir annenin yorgun
bakışında ya da bir arkadaşın uzaklara dalıp gidişinde, içimizde bir şey kıpırdar: "Ona
bir şeyler oluyor." İşte o kıpırtının adı empatidir. Peki, her şeyi bu kadar yoğun
hissetmek doğru mu? Empati bizi insan yapan şey mi, yoksa bazen
taşıyamayacağımız bir yük mü? Bu soruların cevabını ararken, kalbimizin sesini biraz
daha yakından dinlememiz gerekiyor
Gelişme
Empati, sadece birini anlamak değildir; onunla birlikte üzülmek, sevinmek, bazen
onun yerine utanmak, bazen onunla birlikte çaresiz hissetmektir. Kalbimizi başkasının
kalbiyle senkronize etmeye çalışmaktır. Ve evet, bu bazen ağır gelir. Çünkü h erkesin
yükü kendine yeterince ağırken, başkasının yükünü de taşımak, bir insanı yorar.
Ama düşünelim… Eğer kimse kimseyi anlamaya çalışmasa ne olurdu bu dünyada?
Bir annenin sessiz ağlayışını kim fark ederdi? Sessizce mobbinge uğrayan bir
çalışanın içten içe tükenişini kim anlardı? Sokakta yere düşen yaşlı bir adamın
gözlerindeki mahcubiyeti kim görürdü? Belki de empati, sessiz acıların görünür
olması için var. Belki de hepimiz zaman zaman “görünmek” istiyoruz; anlatmadan,
izah etmeden, sadece anlaşılmak…
Fakat her güzel şey gibi empatinin de sınırları olmalı. Kendimizi yok sayarak
başkalarına alan açmak, zamanla bizi silik bir gölgeye dönüştürebilir. Empati yapmak,
kendimizi yok etmek değil; hem kendimize hem başkalarına insan gibi bakabilmektir.
Ne kendim izi unutarak ne de başkasını görmezden gelerek…
Sonuç
Empati yapmalı mıyız? Bunu bir soru olarak değil, bir ihtiyaç olarak görmeliyiz belki
de. Birbirimizin acısını duymazsak, bu dünyada nasıl birlikte yaşarız? Ama bunu
yaparken kendi kalbimizi de unutma malıyız. Çünkü dolu bir kalp, başkasının kalbini
ancak o zaman hissedebilir.
Kimi zaman bir “Ben buradayım, seni anlıyorum” demek, bir insanın karanlık
dünyasına ışık olabilir. O yüzden evet, empati yapalım. Ama dozunda, bilinçli,
karşılıklı. Çünkü dünya, birbirini hisseden insanların omuzlarında döner.