Ah bizler!
Değerlerimize yılda bir gün sarılan bizler. O gün geldiğinde meydanı boş bırakmayan, fermanlar dağıtan bizler. O gün geldiğinde o günü en çok seven bizler.
Dün bütün meydanlarda öğretmen şiirleri paylaşılıyordu, dün birden bire herkes öğretmenini hatırlamış onu ne kadar da özlediğini fark etmişti. Ondan önce ki günde anneydi sanırım konumuz… meydanlarda gümbür gümbür anne şiirleri.
Ve bugün….
Çok merak ediyorum, kim engelli!
Ne kadar cömert bir toplumuz ki bugün internet sayfalarımızdan bir kısım paylaşımlar yapıyor ve engelli olan insanlarımızı anıyoruz. Ama tabi onlar sadece bugün engelli, birden bire oldu, dün hiçbir şeyleri yoktu. Oysa onların sadece bedenlerinde uzuv eksikliği var yada herhangi bir uzuvları işlevini yerine getiremiyor. Ve onlar bizden daha çok biliyorlar şu nefes alınıp verilen günün ve günlerin toplamı olan hayatın kıymetini. Onlar düşünüyor, onlar yazıyor, onlar koşuyor, yürüyor, yüzüyor ve sadece yapmakla kalmayıp bu alanlarda biz engelli olmayanların yapamadığı başarıları kazanıyorlar.
Şimdi siz çıkıp nasıl engelli diyorsunuz!
Soruyorum kim engelli! Ben, sen, biz…
Manevi değerlerimizi ve önde tutulması gereken mevzuları yılda bir hatırlayan, yılda bir günün sadece bir kısmını bu gün için ayıran bizler mi! Yada internet sayfanızda bugün ile alakalı bir paylaşıma yer vermediğinizde engelli mi oluyoruz…
”bak bak görüyor musun bugün Dünya Engelliler Günü ama hiçbir paylaşım yapmıyor” İşte bizim bakışımız ne yazık ki!
Haydi ağalar, haydi dostlar.
Bugün dünya engelliler günü, boy boy paylaşımlar yapın, onları ne kadar çok sevdiğinizden, onlara ne kadar değer verdiğinizden bahsedin…. Şunun şurasında bugünün bitmesine ne kaldı ki, meydan sizindir…
Yarında dünya madenciler günü, hani şimdiden hazırlık yapmak yada haberdar olmak, yada ilk kutlayan siz olmak isterseniz diye….
Ama lütfen bugün yatmadan evvel, günü tamamlamadan evvel bir düşünün.
Kim Engelli…
Saygılarımla
Mustafa Çelebi ÇETİNKAYA
3 Aralık 2013